Autor

Umberto Eco urodził się 5 stycznia 1932 roku w Alessandrii, we Włoszech. Jest filozofem, mediewistą, pisarzem i felietonistą, eseistą, bibliofilem. Debiutował w 1956 roku rozprawą na temat średniowiecznej estetyki. Jest autorem wielu prac naukowych, m.in.: La struttura assente (Nieobecna struktura), Le forme del contenuto" (Formy treści) i fundamentalnego Trattato della semiotica generale (Traktat semiotyki ogólnej). W Polsce wydane zostały jego dwie prace: Dzieło otwarte i Pejzaż semiotyczny.

Jako beletrysta debiutował w 1980 roku, bestsellerem została jego powieść Il nome della rosa (Imię róży), która uzyskała francuską nagrodę Medicis oraz została sfilmowana. Eco zajmuje się badaniem mechanizmów kultury masowej, którą pojmuje w kategorii faktu komunikacyjnego, a semiotykę wykorzystuje jako narzędzie opisu form społecznych.

Jego zainteresowania sięgają literatury trywialnej, prasy codziennej, komiksu, piosenki. Semiotyka Eco stała się modnym kierunkiem filozofii, do czego w szczególności przyczyniły się jego dzieła - Teoria semiotyki (1978) i Rola czytelnika (1979).

Rozważania semiotyki dotyczą głównie znaków, rozpatrywanych pod kątem znaczeń w zakresie komunikacji międzyludzkiej. Analiza semiotyki ma prowadzić do rozpoznania sił motorycznych przemian w sferze kultury i ujawnić, że sposób i celowość "produkowania" znaczenia nie różni się od produkcji przedmiotów materialnych - czyli praktycznej, codziennej działalności człowieka. Semiotyka Eco otwarła drogę do nowych studiów w zakresie estetyki.

Jest doktorem honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a także kilkudziesięciu innych uczelni.

Wierny swemu przeświadczeniu, że podział na kulturę niską i wysoką nie ma żadnego uzasadnienia, a erudycję można z powodzeniem połączyć z sensacyjną akcją, w roku 1980 wydał swoją pierwszą powieść, Imię róży, która przyniosła mu wielką sławę i stała się jednym z największych bestsellerów w historii literatury. Przetłumaczona na trzydzieści języków, doczekała się również adaptacji filmowej. Kolejne powieści - Wahadło Foucaulta (1988) i Wyspa dnia poprzedniego (1994) oraz najnowsza Baudolino, dorównująca popularnością Imieniu róży - utwierdziły pisarską sławę Eco. Niezwykła umiejętność łączenia powieści sensacyjnej, historycznej i traktatu filozoficznego, ogromna wiedza oraz głęboka znajomość konwencji narracyjnych pozwalają mu tworzyć fabuły wielowarstwowe, atrakcyjne zarówno dla miłośników powieści detektywistycznych jak i czytelników o wyrafinowanych gustach literackich.

Autor dwukrotnie odwiedził Polskę: po raz pierwszy w 1968 roku, jako mało znany włoski uczony, i w roku 1996, jako słynny pisarz, oblegany przez tłumy miłośników jego twórczości, kiedy to został uhonorowany przez warszawską Akademię Sztuk Pięknych tytułem doktora honoris causa.