Żelazny Tom jednoczył Zachodnie Królestwa aż do śmierci króla Roberta. Wdowa jednak zdradziła królewskie ideały, bracia wszczęli wojnę, a Sansa została narzeczoną mordercy ojca, który teraz okrzyknął się królem. Zresztą, w każdym z królestw, od Smoczej Wyspy po Koniec Burzy, dawni wasale Żelaznego Tronu ogłaszają się królami. Pewnego dnia z Cytadeli przylatuje biały kruk, przynosząc zapowiedź końca lata - najdłuższego lata, jakie pamiętali żyjący ludzie. Najgroźniejszym wrogiem będzie jednak zima...
Wspaniała epopeja George'a R.R. Martina jest opowieścią pełną intryg, zdrad i politycznych rozgrywek o niezwykłej sile oddziaływania.
- A co u ciebie, stryju? - zapytał go Theon. - Kiedy zabrano mnie z Pyke, nie byłeś kapłanem. Pamiętam, jak śpiewałeś stare, zbójeckie pieśni, stojąc na stole z rogiem pełny 'ale' na stole.
- Byłem młody i próżny - stwierdził Aeron Greyjoy - lecz morze zmyło ze mnie głupstwa i pychę. Tamten człowiek utonął, bratanku. Jego płuca wypełniła morska woda, a ryby pożarły zasłaniające mu oczy łuski. Kiedy wróciłem do życia widziałem jasno.
`Jest nie tylko zgorzkniały, ale i obłąkany' - pomyślał Theon, który lubił dawnego Aerona Greyjoya.
- Stryju, dlaczego mój ojciec zgromadził tu swe statki i ludzi?
- Z pewnością powie ci to w Pyke.
- Chciałbym poznać jego plany teraz.
- Ode mnie nic się nie dowiesz. Zabronio nam mówić o tym komukolwiek.
- Nawet mnie? - W Theonie rozgorzał nagły gniew. Prowadził ludzi do walki, polował z królem, zdobył na turnieju nagrodę w walce wręcz, towarzyszył w walce Bryndenowi Blackfishowi i Greatjonowi Umberowi, walczył w Szepczącym Lesie, spał z tyloma dziewkami, że nie potrafił spamiętać ich imion, a mimo to jego stryj traktował go tak, jakby ciągle był dziesięcioletnim chłopcem. - Jeśli mój ojciec planuje wojnę, muszę o tym wiedzieć. Nie jestem "kimkolwiek". Jestem dziedzicem Pyke i Żelaznych Wysp.
- To się dopiero okaże - odparł jego stryj.
Te słowa zabolały go jak policzek.
- Okaże się? Obaj moi bracia zginęli. Jestem jedynym synem pana ojca.
- Jest jeszcze twoja siostra.
Asha - pomyślał zbity z tropu. Była trzy lata starsza od niego, ale przecież...
- Kobieta może dziedziczyć tylko wtedy, gdy nie ma męskiego dziedzica w prostej linii - oznajmił głośno. - Ostrzegam cię, że nie pozwolę sobie wydrzeć swych praw.
- Ostrzegasz sługę Utopionego Boga, chłopcze? - zapytał z chrząknięciem stary. - Zapomniałeś więcej, niż ci się wydaje. Jesteś wielkim głupcem, jeśli sądzisz, że twój pan ojciec oda te święte wyspy Starkowi. Siedź cicho. Jazda jest głupia i bez twojego głupiego trajkotania.
Theon utrzymał język za zębami, choć wiele go to kosztowało. A więc tak to wygląda - pomyślał. Jakby dziesięć lat spędzonych w Winterfell zrobiło z niego Starka. Lord Eddard wychowywał go razem z własnymi dziećmi, lecz Theon nigdy nie był jednym z nich. Cały zamek, od lady Stark aż po najnędzniejszą kuchenną pomywaczkę, wiedział, iż jest zakładnikiem mającym zagwarantować, że jego ojciec nie zrobi nic nieoczekiwanego, i traktowano go stosownie do tego. Nawet bękarta, Jona Snow, otaczano większym szacunkiem.
Lord Eddard próbował od czasu do czasu grać rolę ojca, lecz dla Theona zawsze pozostawał człowiekiem, który sprowadził do Pyke krew i ogień, a potem zabrał go z domu. Jako chłopiec żył w strachu przed jego surową twarzą i wielkim, ciemnym mieczem, a jego pani żona była jeszcze bardziej niedostępna i podejrzliwa.
Jeśli zaś chodzi o ich dzieci, młodsze były podczas jego pobytu w Winterfell niegodnymi uwagi szczeniakami. Tylko Robb i jego nisko urodzony przyrodni brat byli na tyle dorośli, by warto było zwrócic na nich uwagę. Bękart był ponurym, skłonnym do urazy chłopakiem. Zazdrościł Theonowi szlachetnego pochodzenia i przyjaźni Robba. Jeśli chodzi o tego ostatniego, Theon nawet go polubił, jak młodszego brata... ale lepiej będzie o tym nie wspominać. Wyglądało na to, że w Pyke stare wojny jeszcze się nie skończyły. Nie powinno go to dziwić. Żelazne Wyspy żyły przeszłością, teraźniejswść była bowiem zbyt trudna i gorzka, by ją znieśc. Poza tym jego ojciec i stryjowie byli starzy, a starzy władcy zwykli zabierać swe wojny do grobu. Niczego nie zapominali, a wybaczali jeszcze mniej.
Z Mallisterami, którzy towarzyszyłi mu w drodze z Riverrun do Seagardu, sprawy miały się tak samo. Patrek Mallister nie był taki zły. Łączyło ich upodobanie do dziewek, wina i polowania z sokołami. Gdy jednak stary lord Jason zauważył, że jego dziedzic zanadto polubił towarzystwo Theona, przypomniał Patrekowi, że Seagard wybudowano dla obrony wybrzeża przed łupieżcami z Żelaznych Wysp, z których najgoźniejszymi byli Greyjoyowie z Pyke, a Grzmiącą Wieżę nazywano tak z uwagi na jej ogromny, odlany z brązu dzwon, który ongiś zwoływał do zamku mieszczan i wieśniaków, gdy tylko na zachodnim horyzoncie zauważono drakkary.
