Alternatywne zakończenie sagi o wiedźminie. Magia, czarownice i kosmiczne bitwy. Koty, koty, po trzykroć koty! Sapkowski ma fenomenalny dar narracji, wymyślania sensacyjnych wydarzeń, tworzenia sugestywnego nastroju, stopniowania napięcia. Tudzież błyskotliwe, z lekka cyniczne poczucie humoru: trzeźwiące, pozwalające tropić mniej lub bardziej zakamuflowane kpinki, odniesienia, cytaty. Wśród licznych talentów Andrzeja Sapkowskiego jednym z najbardziej olśniewających jest umiejętność jasnego i klarownego przedstawiania rozmaitych machanizmów życia: psychologicznych, społecznych. Także mechanizmu historii.
Zbiór opowiadań Coś się kończy, coś się zaczyna jest ciekawą lekturą rzucającą inne światło na twórczość Mistrza polskiej fantastyki, a także - zaspokojeniem dla prawdziwych fanów Geralta. Opowiadanie Droga, z której się nie wraca odkrywa przed nami losy druidki Visenny i wojownika Korina. Jest oczywiście uciskana wioska, masa czerwonookich vranów, bobołaki o kudłatych twarzach i niezwyciężony kościej.
Tytułowe opowiadanie to wyobrażenie ślubu Yennefer i Geralta, przez wydawcę mylnie (wyjaśnia to autor) ochrzczone alternatywnym zakończeniem sagi o wiedźminie. Znów więc spotykamy Ciri, Jaskra, matkę Nenneke, Triss Merigold, Borcha Trzy Kawki i wielu, wielu innych... Zabawne Złote popołudnie przenosi nas za to do prawdziwej Krainy Czarów, którą oglądamy oczami Kota z Cheshire i dowiadujemy się, że Lewis Carroll fascynował się bardzo młodymi pannami.
Każde opowiadanie poprzedzone jest notatką na temat okoliczności powstania utworu czy pierwotnych zamysłów autora, co dopełnia smaku.
