Wersje książki:
Jesienne Ekwinokcjum tegoż dziwnego roku przyniosło rozmaite znaki na niebie i na ziemi, które jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia niechybnie zwiastowały. Tuż przed północą zerwała się straszliwa zawierucha, zadął potępieńczy wicher, a pędzone po niebie chmury przybrały fantastyczne kształty, wśród których najczęściej powtarzały się sylwetki galopujących koni i jednorożców. Lelki dzikimi głosami wyśpiewywały konajączkę, zaskowyczała straszna beann'shie, zwiastunka rychłej i gwałtownej śmierci, a gdy przegalopował Dziki Gon i rozwiały się chmury, ludzie zobaczyli księżyc - malejący, jak zwykle w czas Zrównania. Ale tej nocy księżyc miał barwę krwi.
W świątyni bogini Melitele trzy osoby śnią ten sam sen. "Krew na jej twarzy... Tyle krwi..."
Bezlitośni zabójcy z Nilfgaardu są już na tropie Ciri. Ta zaś, ciężko ranna, powraca do zdrowia w zagubionej wśród bagien chacie pustelnika Vysogoty. W tym samym czasie drużyna Geralta, pokonując kolejne przeszkody, dociera wreszcie do ukrywających się druidów. Czy wiedźminowi uda się odnaleźć Ciri? Jaką rolę odegra osnuta legendą Wieża Jaskółki?
Wśród zagubionych bagien ciężko ranna Ciri wraca do zdrowia pod opieką pustelnika Vysogoty. Ale tuż za nią pojawiają się wysłannicy cesarza Emhyra. Dziecko Starszej Krwi ucieka po raz kolejny i staje oko w oko ze swoim przeznaczeniem. Czy Geraltowi uda się w końcu dotrzeć do lasów druidów, gdzie może dowiedzieć się czegoś o Ciri? Jaką rolę odegra w całej historii tajemnicza Wieża Jaskółki?
Ciri staje przed swoim przeznaczeniem.
Drakkar wiozący Yennefer trafia w oko czarodziejskiego cyklonu.
Czy wśród przyjaciół wiedźmina ukrywa się zdrajca?
W tej części sagi dowiemy się o kontynuacji losów Cirili oraz drużyny Geralta. Zostaną także pokrótce wyjaśnione zdarzenia, które wystąpiły na Thanedd – podczas spotkania czarodziejów. Autor nie daje nam się nudzić nawet przez chwilkę, ponieważ co rusz następują nie oczekiwany zwrot wydarzeń. Niewątpliwie gratką dla fanów prozy Sapkowskiego jest pojawienie się w tym tomie czarnego charakteru reprezentowanego przez Leo Bonharta, który to pokazami dobrej szermierki udowadnia, że nie bez przesady uważany jest za najlepszego płatnego zabójcę.